Czy Claude Code może korzystać z kodów 2FA bez zobaczenia sekretu?
Tak. Sekret uwierzytelniający należy przechowywać w sejfie, a agent powinien prosić o kod, nigdy o sekret. Polecenie `clavitor-cli totp "GitHub"` oblicza aktualne sześć cyfr na maszynie agenta i wypisuje wyłącznie je. Sekret pozostaje zaszyfrowany w sejfie i nigdy nie jest widoczny.
Poniżej znajduje się wyjaśnienie, dlaczego to ma znaczenie, jak to skonfigurować oraz jednej decyzji, którą należy podjąć dla każdego konta.
Dlaczego telefon przestał wystarczać
Logowanie dwuskładnikowe zostało zaprojektowane z myślą o osobie z telefonem. Strona prosi o kod, użytkownik otwiera aplikację uwierzytelniającą i wpisuje sześć cyfr.
Potem stroną logującą się stał skrypt. Claude Code wdraża, otwiera panel, sprawdza konsolę chronioną 2FA. Na czwartym kroku zatrzymuje się i czeka, aż ktoś znajdzie swój telefon.
Dlatego ludzie wybierają szybką drogę. Wklejają sekret — długi ciąg ukryty za kodem QR — do pliku konfiguracyjnego lub do promptu i pozwalają agentowi samemu generować kody.
Ten ciąg to nie kod. To element, z którego powstaje każdy kod, dopóki konto istnieje. Ktokolwiek go posiada, dysponuje drugim składnikiem uwierzytelnienia do czasu jego zmiany. W rękach agenta może trafić do logu, transkryptu lub odpowiedzi na prompt injection proszący o „konfigurację, do celów debugowania".
Wzorzec: prosić o kod, nie o sekret
Kod jest ważny trzydzieści sekund. Sekret jest ważny do czasu jego zmiany. Agent powinien otrzymywać pierwszy i nigdy drugi.
W Clavitor to jedno polecenie:
$ code=$(clavitor-cli totp "GitHub")
Co się dzieje:
- CLI pobiera wpis GitHub z sejfu, w postaci zaszyfrowanej.
- Odszyfrowuje pole hasła jednorazowego własnym kluczem agenta, na maszynie agenta.
- Oblicza aktualny kod i wypisuje go w jednej linii, nic więcej.
Należy przechwytywać kod wewnątrz polecenia, które go potrzebuje, jak pokazano powyżej. Nie należy uruchamiać totp samodzielnie: wtedy kod trafia do wyjścia agenta, czyli do jego transkryptu.
Polecenie odczytuje zwykły sekret (sześć cyfr, trzydzieści sekund) lub pełny link otpauth:// i stosuje ustawienia tego linku: od 6 do 8 cyfr, SHA-1, SHA-256 lub SHA-512.
Konfiguracja dla Claude Code
- W sejfie należy otworzyć Clients, a następnie + New client. Nadać nazwę „Claude Code" i wybrać wpisy, z których klient może korzystać.
- Na maszynie, na której działa Claude Code, wkleić blob rejestracyjny, wpisać klucz rejestracyjny po wyświetleniu monitu i zainstalować umiejętność:
$ clavitor-cli init '<blob>' Enrollment key: $ clavitor-cli skill install
Umiejętność uczy Claude Code, jak korzystać z sejfu: jeden wpis na raz, według nazwy, a wartości są przechwytywane tam, gdzie są używane, zamiast być wypisywane.
Jedna decyzja: które kody agent może odczytać?
Nowy sekret uwierzytelniający w Clavitor należy wyłącznie do właściciela konta. Jest zapisany pod Szyfrowaniem tożsamości, które otwiera wyłącznie klucz sprzętowy użytkownika. Prośba agenta o jego użycie kończy się odmową (CV-2048) wskazującą konkretne pole.
To właściwy domyślny stan. Bank, poczta e-mail, konsola administracyjna firmy: żaden agent nie potrzebuje tych kodów.
Dla kont, na których agent powinien przejść logowanie samodzielnie, należy otworzyć wpis na stronie sejfu i kliknąć mały znacznik L3 obok pola. Po potwierdzeniu to jedno pole przechodzi pod Szyfrowanie poświadczeń. Znacznik zmienia się na L2, a polecenie clavitor-cli totp działa dla tego pola. Odblokowana strona sejfu już posiada klucz, więc nie ma dodatkowego potwierdzenia. Zmiana zdania? Wystarczy kliknąć L2, potwierdzić i ponownie tylko klucz sprzętowy otwiera to pole.
Zatem decyzja dotyczy pojedynczych kont i każdorazowo należy do użytkownika.
Czego to nie rozwiązuje
Kod nadal jest działającym kodem przez trzydzieści sekund.
- Agent, do którego coś przekonano, nadal może się zalogować z udzielonym mu dostępem. Po prostu nie może zabrać ze sobą sekretu.
- Gdy agent może sam generować kody, 2FA już nie dowodzi, że obecna była osoba. Dla konta wdrożeniowego to akceptowalne. Tam, gdzie sednem jest „człowiek to zatwierdził", warto się zastanowić dwa razy.
- Osoba z dostępem administratora do maszyny agenta może użyć wszystkiego, czego agent może użyć.
Dlatego otaczający to dostęp ma znaczenie:
- Zakres. Agent dociera wyłącznie do wpisów przydzielonych jego klientowi.
- Limity odczytów. Każdy kod to jeden odczyt wpisu, wliczany do limitów klienta.
- Rekord. Każde żądanie kodu to jeden odczyt wpisu i jest odnotowane w dzienniku audytu.
W skrócie
Nie należy przekazywać agentowi sekretu uwierzytelniającego. Zamiast tego należy dać mu możliwość proszenia o aktualny kod, dla wybranych kont, i zachować wpis w dzienniku za każdym razem, gdy z niej skorzysta.
Informacje o tym, jak działa dostęp agentów lub dokumentacja polecenia totp.