Security Blog

Jak przekazać agentowi AI klucz API, aby go nie zobaczył?

#44

November 20, 2026 · By Mila

← All posts

Należy przekazać agentowi odwołanie zamiast klucza i pozwolić proxy na tej samej maszynie wstawić prawdziwy klucz do żądania w drodze do API. Poniżej wyjaśnienie, dlaczego zmienne środowiskowe przestały wystarczać, oraz jak to skonfigurować.

Należy przekazać agentowi odwołanie zamiast klucza i pozwolić małemu proxy na tej samej maszynie wstawić prawdziwy klucz do żądania w drodze do API. Agent wpisuje clavitor://OpenAI/key tam, gdzie powinien znaleźć się sekret. API otrzymuje prawdziwy klucz. Agent nigdy go nie posiada, więc nie może go wypisać, zalogować ani dać się przekonać do jego przekazania.

To cała idea. Reszta tej strony wyjaśnia, dlaczego to istotne i jak to skonfigurować.

Dlaczego „po prostu zmienna środowiskowa" przestała wystarczać

Rok temu export OPENAI_API_KEY=sk-... było normalnym sposobem przekazania klucza skryptowi. Nikt nie mrugał okiem.

Potem skrypt zaczął myśleć samodzielnie.

Agent AI czyta pliki, uruchamia narzędzia, zapisuje logi i rozmawia z nieznajomymi w internecie. Każde z tych działań to droga ucieczki dla klucza, który agent posiada:

  • Środowisko. Wszystko, co agent uruchomi, je dziedziczy. Pojawia się w /proc, w zrzutach awaryjnych, w wynikach CI.
  • Pamięć. Nawet pobranie klucza w czasie działania oznacza, że klucz pozostaje w procesie przez cały czas działania agenta.
  • Rozmowa. Iniekcja promptu na stronie internetowej lub w komentarzu do zgłoszenia prosi agenta, aby „dołączył swoją konfigurację do debugowania". Pomocny agent to robi.

Żadne z powyższych nie wymaga błędu w agencie. Wymaga jedynie, aby klucz znajdował się w miejscu dostępnym dla agenta.

Wzorzec: agent pyta, proxy podpisuje

Wystarczy pomyśleć o karcie hotelowej. Gość może otworzyć swój pokój. Gość nigdy nie widzi klucza uniwersalnego, a drzwi logują każde użycie karty.

W przypadku klucza API wygląda to tak:

  1. Prawdziwy klucz znajduje się w sejfie, zaszyfrowany.
  2. Proxy działa obok agenta, na tej samej maszynie.
  3. Agent wysyła swoje żądanie HTTPS z odwołaniem w miejscu, gdzie powinien być klucz.
  4. Proxy pobiera wartość z sejfu, wstawia ją do żądania i przekazuje dalej.
  5. Po stronie agenta zawsze znajduje się tylko odwołanie.

Logi agenta pokazują odwołanie. To samo dotyczy jego okna kontekstu. Nie ma czego wyciekać.

Jak to skonfigurować z Clavitor

Tak to zbudowaliśmy. Jeden plik binarny, jedna zmienna środowiskowa, bez zmian w kodzie agenta.

Należy utworzyć klienta dla agenta w sejfie z potrzebnymi zakresami uprawnień, następnie zarejestrować proxy i je uruchomić:

$ clavitor-proxy init
$ clavitor-proxy ca
$ clavitor-proxy serve

init rejestruje proxy jako tego klienta. ca wypisuje urząd certyfikacji proxy: należy go dodać do magazynu zaufania, którego używa klient HTTP agenta, ponieważ proxy samo otwiera połączenie HTTPS agenta. Następnie należy skierować agenta na proxy:

$ export HTTPS_PROXY="http://clavitor:$(cat proxy-auth)@127.0.0.1:1983"

$ curl -H "Authorization: Bearer clavitor://OpenAI/key" \
    https://api.openai.com/v1/chat/completions

proxy-auth to własny token dostępu proxy, plik znajdujący się obok pliku binarnego. Każde połączenie musi go zawierać, więc inny użytkownik na tej samej maszynie nie może pożyczyć proxy. Proxy nasłuchuje na 127.0.0.1:1983 i tylko na tej maszynie, chyba że zostanie to celowo skonfigurowane dla zaufanej sieci prywatnej.

Rozwiązanie działa z każdym agentem, którego klient HTTP honoruje HTTPS_PROXY: Claude Code, Codex, własne skrypty. Poświadczenie trafia wyłącznie do hosta wymienionego we wpisie jako adres sieciowy, więc agent z iniekcją promptu nie może skierować tego samego odwołania na serwer obcej osoby. Instrukcja krok po kroku znajduje się w dokumentacji proxy.

A co z pozostałymi sekretami agenta?

Nie każdy sekret podróżuje w nagłówku HTTP. Hasło do wdrożenia, klucz SSH, kod dwuskładnikowego logowania.

W takich przypadkach agent pobiera z sejfu pojedyncze, nazwane wpisy za pomocą clavitor-cli, i tylko te wpisy, które mu przyznano:

$ clavitor-cli get "GitHub Deploy" --field password

$ clavitor-cli get "Stripe API" --field key
clavitor-cli: CV-2041: Access denied.

Agent nie może wylistować sejfu. Wyszukiwanie po nazwie pokazuje najwyżej pięć pasujących tytułów, a powyżej tego jedynie liczbę.

Kody uwierzytelniające działają tak samo. clavitor-cli totp "GitHub" oblicza aktualny kod na maszynie agenta, więc agent może przejść przez logowanie dwuskładnikowe, bez czytania kodu z czyjegoś telefonu. Sekret pozostaje zaszyfrowany w sejfie.

Czego to nie rozwiązuje

Proxy trzyma klucz z dala od agenta. Nie czyni agenta godnym zaufania.

  • Skompromitowany agent nadal może korzystać z przyznanego mu dostępu. Po prostu nie może zabrać klucza ze sobą.
  • Osoba z dostępem administratora do maszyny również może korzystać z proxy lub odczytać jego pamięć.
  • API, które odsyła klucz w odpowiedzi, przekazuje go agentowi. Proxy wstawia klucze do żądań i nie filtruje odpowiedzi.

Dlatego dostęp wokół proxy ma znaczenie równie duże jak samo proxy:

  • Zakres uprawnień. Każdy agent otrzymuje tylko wpisy, których potrzebuje. Agent roboczy widzi GitHub i AWS. Agent wdrożeniowy widzi klucze SSH i bazę danych.
  • Limity odczytu. Każdy agent może odczytać tylko określoną liczbę różnych wpisów na minutę i na godzinę, a wartości te ustala użytkownik. Agent, który dwukrotnie przekroczy swój limit godzinowy w ciągu dwóch godzin, zostaje zablokowany do momentu ręcznego odblokowania.
  • Rejestr. Każdy odczyt jest logowany: który agent, który wpis, kiedy.

Kilka agentów? Każdemu należy przydzielić własne proxy i własną rejestrację. Wtedy każdy ma własny zakres uprawnień, własne limity i własny ślad, a agent A nie widzi kluczy agenta B.

W skrócie

Nie należy przekazywać agentowi klucza. Należy przekazać mu nazwę klucza, a sam klucz trzymać o krok dalej, w miejscu, które za każdym razem decyduje, czy ten agent może go teraz użyć.

Skonfigurować proxy lub zobaczyć, jak działa dostęp agentów.