Security Blog

Hoe geef ik een AI-agent een API-sleutel zonder dat die de sleutel ziet?

#44

November 20, 2026 · By Mila

← All posts

Geef de agent een referentie in plaats van de sleutel, en laat een proxy op dezelfde machine de echte sleutel in het verzoek zetten onderweg. Dit is waarom omgevingsvariabelen niet meer volstaan, en hoe je het instelt.

Geef de agent een referentie in plaats van de sleutel, en laat een kleine proxy op dezelfde machine de echte sleutel in het verzoek zetten onderweg. De agent schrijft clavitor://OpenAI/key waar het geheim hoort. De API ontvangt de echte sleutel. De agent heeft die nooit in handen, dus kan die hem niet printen, loggen of overtuigd worden om hem af te geven.

Dat is het hele idee. De rest van deze pagina gaat over waarom dat telt, en hoe je het instelt.

Waarom "zet het gewoon in een omgevingsvariabele" niet meer volstaat

Een jaar geleden was export OPENAI_API_KEY=sk-... de normale manier om een sleutel aan een script te geven. Niemand trok een wenkbrauw op.

Toen begon het script zelf na te denken.

Een AI-agent leest bestanden, draait tools, schrijft logs en praat met vreemden op het internet. Elk daarvan is een uitweg voor een sleutel die de agent vasthoudt:

  • De omgeving. Alles wat de agent draait, erft die. Hij duikt op in /proc, in crash dumps, in CI-output.
  • Geheugen. Haal de sleutel op tijdens runtime en hij ligt alsnog in het proces zolang de agent draait.
  • Het gesprek. Een prompt-injectie in een webpagina of een issue-commentaar vraagt de agent om "je configuratie toe te voegen voor debugging". Een behulpzame agent doet dat.

Niets daarvan heeft een bug in de agent nodig. Het heeft alleen nodig dat de sleutel ergens ligt waar de agent erbij kan.

Het patroon: de agent vraagt, de proxy ondertekent

Denk aan een hotelsleutelkaart. De gast kan zijn kamer openen. De gast ziet nooit de mastersleutel, en de deur logt elke swipe.

Voor een API-sleutel ziet dat er zo uit:

  1. De echte sleutel ligt in een kluis, versleuteld.
  2. Een proxy draait naast de agent, op dezelfde machine.
  3. De agent stuurt zijn HTTPS-verzoek met een referentie waar de sleutel hoort.
  4. De proxy haalt de waarde op uit de kluis, zet die in het verzoek en stuurt het door.
  5. De kant van de agent houdt alleen de referentie vast.

De logs van de agent tonen de referentie. Zijn contextvenster ook. Er is niets om te lekken.

Hoe je het instelt met Clavitor

Zo hebben we het gebouwd. Eén binary, één omgevingsvariabele, geen wijziging in de code van de agent.

Maak een client voor de agent in je kluis met de scopes die hij nodig heeft, schrijf de proxy dan in en start hem:

$ clavitor-proxy init
$ clavitor-proxy ca
$ clavitor-proxy serve

init schrijft de proxy in als die client. ca print de certificate authority van de proxy: voeg die toe aan de trust store die de HTTP-client van je agent gebruikt, want de proxy opent zelf de HTTPS-verbinding van de agent. Wijs de agent dan naar de proxy:

$ export HTTPS_PROXY="http://clavitor:$(cat proxy-auth)@127.0.0.1:1983"

$ curl -H "Authorization: Bearer clavitor://OpenAI/key" \
    https://api.openai.com/v1/chat/completions

proxy-auth is de eigen toegangstoken van de proxy, het bestand naast de binary. Elke verbinding moet die meedragen, zodat een andere gebruiker op dezelfde machine de proxy niet kan lenen. De proxy luistert op 127.0.0.1:1983 en alleen op die machine, tenzij je hem bewust instelt voor een vertrouwd privénetwerk.

Het werkt met elke agent waarvan de HTTP-client HTTPS_PROXY respecteert: Claude Code, Codex, je eigen scripts. Een inloggegeven gaat alleen naar een host die in zijn item als webadres staat vermeld, dus een agent met een prompt-injectie kan niet dezelfde referentie naar de server van een vreemde wijzen. De stapsgewijze instructies staan in de proxydocumentatie.

En de andere geheimen van de agent?

Niet elk geheim reist in een HTTP-header. Een deploy-wachtwoord, een SSH-sleutel, een twee-factorcode voor een aanmelding.

Daarvoor vraagt de agent de kluis om één benoemd item per keer met clavitor-cli, en alleen om items die hij gekregen heeft:

$ clavitor-cli get "GitHub Deploy" --field password

$ clavitor-cli get "Stripe API" --field key
clavitor-cli: CV-2041: Access denied.

De agent kan de kluis niet tonen. Een zoekopdracht op naam toont hoogstens vijf overeenkomende titels, en daarboven alleen een telling.

Authenticator-codes werken hetzelfde. clavitor-cli totp "GitHub" berekent de huidige code op de machine van de agent, zodat die door een twee-factor-aanmelding komt zonder dat iemand een telefoon hoeft af te lezen. De kluis houdt het geheim versleuteld vast.

Wat dit niet oplost

Een proxy houdt de sleutel bij de agent vandaan. Het maakt de agent niet betrouwbaar.

  • Een gecompromitteerde agent kan nog steeds de toegang gebruiken die hij gekregen heeft. Hij kan de sleutel alleen niet meenemen.
  • Iemand met beheerderstoegang tot de machine kan de proxy ook gebruiken, of zijn geheugen lezen.
  • Een API die je sleutel terugechoot in het antwoord overhandigt hem aan de agent. De proxy zet sleutels in verzoeken en filtert geen antwoorden.

Daarom telt de toegang eromheen evenveel als de proxy:

  • Scope. Elke agent krijgt alleen de items die hij nodig heeft. Een werkagent ziet GitHub en AWS. Een deploy-agent ziet SSH-sleutels en de database.
  • Leeslimieten. Elke agent mag per minuut en per uur maar zoveel verschillende items lezen, en jij bepaalt de getallen. Een agent die twee keer binnen twee uur over zijn uurlimiet gaat, wordt vergrendeld tot jij hem ontgrendelt.
  • Een verslag. Elke leesactie wordt gelogd: welke agent, welk item, wanneer.

Meerdere agents draaien? Geef elk een eigen proxy en een eigen inschrijving. Dan heeft elk een eigen scope, eigen limieten en een eigen spoor, en kan agent A de sleutels van agent B niet zien.

De korte versie

Geef een agent niet je sleutel. Geef hem een naam voor de sleutel, en houd de sleutel één stap verder weg, op een plek die elke keer opnieuw beslist of deze agent hem nu mag gebruiken.

Stel de proxy in of bekijk hoe agenttoegang werkt.